ยินดีมากค่ะที่ได้พบกัน
เช่นกันครับ เช่นกันครับ
ค่ะ
ยินดีครับ
เอาล่ะ Lu เล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังหน่อย
คุณคือใคร
ฉันชื่อ Kelsey Lu
และฉันเป็นนักดนตรี
นักแสดง
นักกวี
ฉันเรียกตัวเองว่านักปั้นเสียง
ผ่าน
ภาษาและโลก
ที่มองเห็นได้
เดิมทีฉันมาจากนอร์ธแคโรไลน่า
ทางตอนใต้ของอเมริกา
และแน่นอนว่าที่นั่นสร้างแรงบันดาลใจ
ให้กับงานของฉันได้มากเลย
การได้สำรวจบ้านเกิด
การจากมา
ได้พบบ้านในตัวเอง
ได้แรงบันดาลใจจากธรรมชาติ
ชีวิต ความตาย
ครับ
ทุกเรื่องราวที่เจอระหว่างนั้น
เล่าเรื่องของคุณให้ฟังบ้างสิคะ
ผมชื่อ Yinka
เป็นศิลปินที่ใช้ชีวิตอยู่ในลอนดอน
ผมเป็นนักเล่าเรื่อง เป็นนักฝัน
เป็นสถาปนิกแห่งความสุขใจ
ผมชอบสร้างพื้นที่ที่คุณจะเจอความสุข
ที่สามารถส่งต่อได้
ผมได้แรงบันดาลใจจากผู้คน
และเรื่องราวของพวกเขา ผมได้แรงบันดาลใจ
จากเชื้อสายอังกฤษผสมไนจีเรียของตัวเอง
แล้วก็แค่พยายามจะสร้างความสุข
ในพื้นที่ปลอดภัยเพื่อให้ผู้คนได้มีความสุข
ด้วยกัน เป็นเหมือนชุมชนนึง
แล้วก็แค่อยากสร้างความทรงจำ
บนโลกที่เราอยู่นี้
และวิธีที่จะส่งต่อเรื่องราวเหล่านั้น
ไปให้คนที่เรารักหรือเพื่อนฝูง
หรือแม้แต่คนที่เราไม่รู้จัก
นั่นคือสิ่งที่จุดประกายให้ผมอยากทำ
การรับฟังเรื่องราวของผู้คน
แล้วเอามาจินตนาการใหม่เป็นพื้นที่ให้คนมาใช้ร่วมกัน
ฟังดูดีมากเลยค่ะ
คุณคิดว่าอะไร
ที่ทำให้รู้สึกดีที่สุด
ตอนที่คุณกำลังศึกษาความสุขใจ
ในงานของตัวเอง
สำหรับผม ผมคิดว่าการเดินทางนะ
การเดินทางและการได้
เรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ๆ
ได้ยินเรื่องราวใหม่ๆ
อย่างการได้กลับไปที่ไนจีเรีย
เพื่อพบกับครอบครัวของพ่อแม่
แล้วคุณล่ะ
ฉันว่าน่าจะการเดินทาง
เป็นส่วนใหญ่เลยนะคะ
กับการตั้งคำถาม
และการได้สำรวจบ้านเกิด
กับแนวคิดเรื่องนั้น
ฉันคิดว่าส่วนใหญ่แล้ว
มาจากการที่ฉันจากบ้านมา
การออกมาจากบ้าน
ตอนอายุยังน้อย
ไปทำตามความฝัน
โดยที่ยังไม่รู้แน่ว่ามันคืออะไร
แต่ก็มุ่งหน้าไป
ตามลูกศรอะไรบางอย่าง
ตั้งแต่นั้นมามันก็นำทางฉัน
ไปยังที่ต่างๆ มากมายทั่วโลก
หนึ่งในกิจวัตร
ที่ฉันชอบทำเวลาเดินทาง
คือการเก็บสะสมเสียงต่างๆ
ไม่ว่าจะเป็นแค่การเดิน
ไปตามถนนเฉยๆ หรือ...
ปกติแล้วสวนจะเป็นสถานที่โปรดของฉัน
เพราะคุณจะได้เสียงของ
ธรรมชาติที่มีนก
แล้วก็ได้เสียงธรรมชาติ
ของผู้คนด้วย
ภาษาพูดที่แตกต่างกันไป...
นั่นทำให้ฉันมีความสุขมาก
เยี่ยมไปเลย
ที่คุณพูดเรื่องการสะสมเสียง
ทำให้ผมนึกถึงโปรเจกต์หนึ่ง
ที่เคยทำเมื่อหลายปีก่อน
ตอนที่เริ่มสร้าง...
สิ่งของต่างๆ
ผมไปทั่วลอนดอน
และเก็บเก้าอี้จากกองขยะ
กับตามข้างทาง
แล้วผมก็สนใจเรื่องราว
จากสิ่งของเหล่านี้และเก้าอี้พวกนี้มาก
ท้ายที่สุดผมก็สะสม
เก้าอี้ได้ประมาณ 100 ตัวในระยะเวลา 10 ปี
ที่ผมทำงานออกแบบมา
บางตัวก็ได้มาจากพิพิธภัณฑ์
แต่ผมสนใจกับการตามหา
เก้าอี้ที่ถูกทิ้งขว้าง
ในสถานที่ที่มืดและเปลี่ยว
ผมมองสิ่งของหรือเก้าอี้พวกนี้เป็นคน
เพราะพวกมันมีเรื่องราว
ผมก็เลยเอาเก้าอี้พวกนี้กลับมาที่สตูดิโอ
และให้ชีวิตใหม่กับมัน
ให้เค้าโครงใหม่ที่เชื่อมโยงกับผมโดยตรง
ก็เลยเหมือนกับ
การเล่าขานเรื่องราวที่ทับซ้อนกันได้ดำเนินต่อไป
ในวัตถุชิ้นหนึ่ง
ที่ผมจะเอาไว้ในสตูดิโอ
มันค่อนข้างส่วนตัวนิดนึง
เพราะไม่มีใครรู้จริงๆ
ว่าเก้าอี้พวกนี้มีความหมายยังไง
มีแค่ผมกับเก้าอี้
ที่มีเรื่องราวส่วนตัวแบบนี้
เหมือนเป็นความเชื่อมโยง
ที่ผมว่าค่อนข้างพิเศษ
และทรงพลังมากทีเดียว
ดังนั้นความคิดเรื่องการสะสมเสียง
หรือสิ่งของ หรือเรื่องราวต่างๆ
เป็นอะไรที่ผมสามารถเชื่อมโยง
และเข้าใจได้
ค่ะ
เวลาที่คุณเก็บสะสม
เสียงพวกนี้ คุณมองหาอะไรครับ
คุณพยายามจะต่อยอดอะไรขึ้นมา
อารมณ์แบบไหนที่คุณอยาก
ปลุกขึ้นมาจากเสียงนั่น
หรือคุณคาดหวังว่าคนฟัง
หรือผู้ชมจะรู้สึกอะไรได้จากเสียงนั้น
ฉันคิดว่ามันเพิ่ม
มิติของชีวิตลงไป
ด้วยตัวของมันเอง
ไม่ว่าจะบน YouTube หรือฐานข้อมูลต่างๆ แต่
มีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการสะสมสิ่งเหล่านี้
ที่เพิ่มจำนวนหรือมีการเลียนแบบไปทุกที่
คุณสามารถหาตัวอย่างเสียง
บน YouTube หรือฐานข้อมูลต่างๆ ได้
แต่มีความน่าสนใจบางอย่าง
ในการเก็บสะสมด้วยตัวเอง
และการใช้ชีวิตประจำวัน
ที่ทำให้ฉันรู้สึกเชื่อมโยง
กับมัน ในแบบที่ทำให้มันมีชีวิตขึ้นมา
มันเหมือนกับ...
เหมือนที่คุณพูดไปก่อนหน้านี้
เกี่ยวกับเก้าอี้ของคุณ
และความสัมพันธ์ที่คุณมีกับมัน
ใช่ๆ
อาจจะไม่มีใครเข้าใจ แต่
มีบางอย่างที่คนอื่นรู้สึก
ถึงมันได้
ฉันคิดว่ามีความมหัศจรรย์บางอย่างในนั้น
พอเริ่มอายุมากขึ้น
ผมคิดว่าตัวเองมีเรื่องวุ่นวายในชีวิตมาก
และไม่ค่อยได้รู้สึกถึง
ชัยชนะหรือความพ่ายแพ้
หรือประสบการณ์ของตัวเองมากพอ
ทุกอย่างมันไวไปหมด
ตอนนี้ผมจึงเริ่มค้นหาตัวเอง
กลับไปสัมผัสกับธรรมชาติอย่างจริงจัง
อย่างพวกนก หรือต้นไม้ที่เหี่ยวเฉา
หยาดฝน
คุยกับคนอื่น รับฟัง
อย่างฟังเสียงความคิดของตัวเอง
อ่านหนังสือ จดข้อความที่ชอบออกมา
ผมรู้สึกว่าสามารถ
เข้าถึงตัวเองได้มากขึ้น
นึกออกไหม
นั่นก็เลยนับว่าเป็นอะไรใหม่ๆ
ในงานของผม เรื่องของธรรมชาติ
ใช่ค่ะ แต่ก็เหมือนกับเป็นเด็กด้วย
เด็กๆ มีความบริสุทธิ์
พวกเขามีความบริสุทธิ์ในการรับรู้ถึงตัวเอง
ถึงชีวิตและสิ่งต่างๆ รอบตัวเรา
แล้วตอนนี้ก็การเป็นผู้ใหญ่
และในงานของคุณด้วย
อย่างคุณแสดงออกถึงความสุขใจ
กระจายความสุขออกไปให้คนอื่น
ขยายจินตนาการ
ทั้งสำหรับเด็กและผู้ใหญ่
ให้กับทุกคนเลย
ฉันเริ่มทำงานชุดนี้
ในช่วงล็อกดาวน์
ชื่อว่า Hydroharmonia
และมันคือ
วิธีการรับมือของฉัน
เพื่อให้ผ่านพ้นทุกอย่าง
ที่เกิดขึ้นและให้ความรู้สึก
เหมือนปลดปล่อยจากสิ่งเหล่านั้น
และในทุกๆ วัน
เป็นกิจวัตรของฉัน
ที่จะดูพระอาทิตย์ขึ้นและลับขอบฟ้า
แล้วบันทึกเอาไว้
มันเหมือนกับ...
เหมือนเป็นวิธีนึงของฉัน
ที่จะถ่ายทอดช่วงเวลานั้นออกไป
ตามสัญชาตญาณที่ตัวเองรู้สึก
ดังนั้นดนตรีที่ฉันทำ
จึงเป็นไปตามภาพนั้น
ที่ฉันบันทึกเอาไว้
และฉันก็แค่นั่งลง
แล้วบรรเลงอะไรก็ตามที่ออกมา
แล้วก็ต่อยอดจากตรงนั้น
เลยมีความรู้สึกถึงความเชื่อใจจริงๆ
และการปลดปล่อย และปล่อยวาง
คุณรู้สึกสบายใจแค่ไหน
กับการเอาความรู้สึกส่วนตัวใส่ลงไปในผลงาน
และเปิดโอกาสให้คนทั้งโลกทำความเข้าใจมัน
เพราะนั่นคือสิ่งที่ผมคิดว่ายากที่สุดเสมอ
การทุ่มเทจิตวิญญาณ
และความรู้สึกของตัวเองลงไปในของชิ้นหนึ่ง
แล้วคนทั้งโลกก็จะได้เห็นผลงานนั้น
ค่ะ
คุณทำยังไง...
คุณคิดว่ามันยากไหม
คุณรู้สึกโอเคไหม...
สำหรับคุณมันเป็นยังไง
ฉันได้แรงบันดาลใจจากความไม่มั่นใจ
โอเค ว้าว
และบางครั้งฉันก็รู้สึกเหมือน
ฉันหลอกตัวเอง
เหมือนฉันไม่รู้เลย
ว่าตัวเองกำลังไม่มั่นใจ
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลัง
เอาชีวิตทั้งชีวิตออกมาให้คนดู
ฉันก็แค่ทำไปเฉยๆ
ฉันแค่ทำสิ่งที่
ผลักดันตัวเอง
และสิ่งนั้นก็บังเอิญ
เป็นฉันเองที่เปิดเผยทุกอย่างออกมา
ให้คนทั้งโลกได้เห็น ได้ยิน
ได้ฟัง และได้อ่าน
และ
Blood อัลบั้มของฉัน
ก็เป็นความรู้สึกที่ส่วนตัวมากที่สุด
เป็นเรื่องเกี่ยวกับ
ความสัมพันธ์ของฉันกับพ่อแม่
และความสัมพันธ์ระหว่างพวกท่านกันเอง
การเดินทางจากมาของฉันกับพวกท่านและตัวเอง
และการกลับมาอยู่ด้วยกัน
เป็นงานที่มีความเป็นส่วนตัวสูงมากจริงๆ
ใช่ๆ
ผมเข้าใจเรื่องนี้ได้เลย
ผมโตมาในครอบครัวชาวไนจีเรีย
ที่ยึดมั่นในศาสนาและเข้มงวดมากๆ
มีหลักทางวัฒนธรรมที่แข็งแกร่ง
หล่อหลอมผมขึ้นมา
ให้เป็นคนแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้
ในหลายๆ แง่
แต่ผมคิดว่าตัวเองมักจะ
สับสนอยู่เรื่อยๆ
กับความรู้สึกในการเป็นส่วนหนึ่ง
ผมเป็นส่วนหนึ่งของอะไร
ผมมีเชิ้อสายไนจีเรีย เป็นคนอังกฤษ
เกิดที่ลอนดอน
และมีเชื้อสายที่ค่อนชัดเจนมาก
ผมเป็นใครกันแน่
ผมใช้ชื่อแบบไนจีเรีย
ผมกินอาหารไนจีเรีย
แต่ผมก็กินไส้กรอกกับมันบดด้วย
แล้วก็กินฟิชแอนด์ชิปส์
ค่ะ
มันสับสนมากเลย
นึกออกไหม
ค่ะ
ผมคิดถึงตอนเป็นเด็ก
ตอนที่กลับไปไนจีเรียครั้งแรก
ตอนอายุประมาณ 11 หรือ 12
มันน่าตื่นตาตื่นใจมาก
ได้เห็นวัฒนธรรม
ได้เห็นมรดกทางเชื้อชาติ ผู้คน ภาษา
กลิ่นต่างๆ เห็นพระอาทิตย์
ออกจะเป็นความรู้สึกที่ท่วมท้น
และผมคิดว่าวัฒนธรรม
และสถาปัตยกรรมและการออกแบบ
ทำให้คนรู้สึกอึดอัดได้
แต่นั่นคือสิ่งที่ผมจะทำ
ผมมาเพื่อเล่าเรื่องราวต่างๆ
มาเพื่อสร้างความแตกต่างให้สถานที่
มาเพื่อเปลี่ยนเค้าโครง
ของสิ่งที่ผู้คนคิดว่าเป็นของพวกเขาหรือของเรา
ใช่เลย
ใช่ๆ
มาคุยเรื่องนี้กันเถอะ
มาคุยเรื่องการเปลี่ยนแปลงพื้นที่
และใช่แล้ว
การเรียกมันกลับคืนมา
เรียกคืนความคิดที่ว่าสิ่งต่างๆ
ได้ถูกกำหนดให้เป็นอะไร
และสิ่งเหล่านั้นควรเป็นแบบนั้นเพื่อใคร
นู่นนี่นั่น
ตั้งแต่โตมา
พร้อมการเล่นดนตรีคลาสสิก
ปกติแล้วฉันจะเป็น
คนเดียวหรือหนึ่งในสอง
เด็กผิวดำในวงออเคสตร้า
และฉันรักดนตรีคลาสสิก
มันเหมือนกับว่า...
เป็นความอึดอัด
ระหว่างสองสิ่งนี้
เพราะฉันก็ชอบมันมาก
แต่ก็ได้เห็น
ความไม่เท่าเทียมในวง
แล้วก็อยากแก้ไขมัน
นี่คือแกนหลักของ
สิ่งที่ฉันเขียนขึ้นมา
เป็นพื้นฐานที่งดงาม
ให้ฉันได้สร้างอะไรขึ้นมาจากตรงนั้น
การเดินทางของฉันในการหาเส้นทางของตัวเอง
ผ่านดนตรีและผ่านเสียง
มีเป้าหมายมาตลอด
ในการต้อนรับทุกคนเข้ามา...
ครับ
...คนที่ไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่ง
ของพื้นที่ตรงนั้น
เมื่อปีที่แล้วฉันเขียนผลงานโอเปร่าชิ้นหนึ่ง
ว้าว
และ...
มันเป็นสิ่งที่ฉันฝันอยากจะทำ
มาเป็นเวลานาน
และในที่สุดฉันก็ได้ทำ
เป็นโอกาสที่ดีมาก
เพราะฉันคิดเสมอว่า
โอเปร่าคือสิ่งที่
ฉันไม่เคยเข้าใจเลย
ส่วนใหญ่แล้วมันเหมือน
ภาษาอีกภาษาหนึ่ง
ที่ไม่ใช่ทุกคน
จะเข้าถึงได้
และฉันอยากเปลี่ยนความคิดนั้น
เปลี่ยนสิ่งที่โอเปร่าเป็น
และต้อนรับทุกคนเข้ามา
ขยายไอเดียนั้นออกมา
คุณอยากเรียกงานนี้ว่าโอเปร่าใช่ไหม
เรียกมันว่าโอเปร่าเลย
นี่คือผลงานโอเปร่าของคุณ
ใช่เลย
นี่คือสิ่งที่คุณสร้าง นี่คือพื้นที่ของคุณ
นี่คือความคิดของคุณ นี่คืองานคุณ
สร้างมันขึ้นมาแบบที่คุณต้องการ
ฉันเข้าใจคุณได้เลยในเรื่องนั้น
และสำหรับผม สิ่งที่ผมชอบคือ
มันไม่มีอะไรผิดหรือถูก
ในการเล่าเรื่อง
หรือถ่ายทอดความเป็นตัวเอง
และผมคิดว่า ตอนที่ยังเป็นเด็ก
ผมมักจะรู้สึกว่า
ผมไม่สามารถเข้าไปในห้องแสดงภาพ
หรือพิพิธภัณฑ์
หรือพื้นที่เหล่านี้
ที่ผมคิดว่ามันดูแบ่งชนชั้น
หรือผมกลัวว่า
ตัวเองไม่เหมาะกับที่นั่น
และผมคิดว่าสิ่งที่ตัวเองอยากลอง
และทำกับงาน
ก็คือการบอกว่า “นี่
เธอเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่นี้นะ
เธอสามารถเล่าเรื่องได้
เธอแสดงความคิดเห็น
เกี่ยวกับรูปภาพของ Van Gogh รูปนี้ได้”
หรือจะผลงานชิ้นไหนก็ตาม
Yinka โปรเจกต์แบบไหนที่เป็นงานในฝันของคุณ
สำหรับผม โปรเจกต์ในฝันคงจะเป็น
การสร้างสวนประติมากรรม Yinka Ilori
ที่สามารถเดินทางไปได้ทั่วโลก
ในพื้นที่ว่างหรือสนามที่ไหนก็ได้
จะมีสไลเดอร์มากมาย
มีชิงช้า
เป็นเหมือนพื้นที่แห่งเวทมนตร์
ที่คุณสามารถวาดฝัน
และสร้างความสุขกับคนที่คุณรักได้
ใช่แล้ว คงจะเป็นสวนประติมากรรมครับ
ดังนั้นถ้ามีใครฟังอยู่
แล้วมีสวนให้ผม...
ผมมีไอเดียที่จะสร้างสวนประติมากรรมนะ
ดีจังเลย
แล้วคุณล่ะ โปรเจกต์ในฝันของคุณเป็นยังไง
โปรเจกต์ในฝันของฉัน
ฉันอยากจะทำ
หนังสือเด็กมากๆ เลย
สอนภาษา มีสีสัน
มีภาพประกอบ
แล้วก็มีเสียงด้วย
เป็นแบบอินเตอร์แอคทีฟ
ให้เด็กๆ สามารถสร้างเสียง
พร้อมกับภาพที่มีมาให้
สำหรับฉันตอนเป็นเด็ก คือผ้า
การที่ได้สัมผัสสิ่งต่างๆ
ให้ความรู้สึกเชื่อมโยงกับฉันมาก
ผมรู้สึกว่าเราสามารถร่วมงานกันได้นะ
ฉันก็คิดว่าอย่างนั้นหมือนกัน
เพราะคุณพูดเรื่องเสียงตลอด
นั่นสิคะ
ตอนนี้ผมกำลังศึกษา
เรื่องเสียงอยู่
ผมเลยรู้สึกแบบ
ผมไม่ได้แค่พูดไปยังงั้นนะ
ผมรู้สึกจริงๆ ว่าเราน่าจะร่วมกัน
ทำอะไรสักอย่าง
ฉันก็ว่างั้น แล้วเราจะเชื่อมโยงกันมั้ย
เราจะเชื่อมโยงกันแน่นอน
เยี่ยมเลย